De huurmarkt in ons land bevindt zich op een kantelpunt. Wat ooit een tijdelijke oplossing was voor wie niet kon kopen, is nu voor velen een permanente noodzaak geworden. Jongeren, alleenstaanden, gezinnen en ouderen worden geconfronteerd met torenhoge huurprijzen die elk jaar blijven stijgen. De reden? Een structureel tekort aan betaalbare woningen en een marktlogica die winst boven welzijn plaatst.

Het kan niet zijn dat huurprijzen zomaar omhoog schieten omdat de vraag groter is dan het aanbod. Dat er meer huurwoningen nodig zijn, is evident. Jongeren kunnen steeds moeilijker een lening krijgen, moeten met twee voltijdse inkomens rondkomen om de vaste kosten te dragen, en worden daardoor gedwongen te huren. Maar huren is allang geen tussenoplossing meer – het is een financiële val geworden.

De overheid moet dringend haar verantwoordelijkheid opnemen. Het is onaanvaardbaar dat huiseigenaren onbeperkt woningen kunnen blijven opkopen en verhuren zonder enige vorm van regulering. Vanaf een bepaald aantal eigendommen moet er een extra belasting komen op verhuur, zodat het oppotten van vastgoed niet langer loont. Bovendien moet het verboden worden om zogenaamde “extra kosten” – zoals onderhoud, administratie of fictieve herstellingen – door te rekenen aan de huurder. Deze praktijken zijn niets minder dan misbruik.

Als deze trend zich voortzet, rest er voor velen nog slechts één hoop: snel oud worden, want een verblijf in een woonzorgcentrum of assistentiewoning blijkt goedkoper dan zelfstandig huren. Dat is de omgekeerde wereld. We zijn blind bezig een sociaal bloedbad aan te richten, waarbij de meest kwetsbaren het eerst slachtoffer worden.

Wij denken vooral aan:

  • Een wettelijk plafond op huurprijzen, gekoppeld aan objectieve criteria zoals oppervlakte, locatie en energieprestatie.
  • Een verbod op het doorrekenen van extra kosten aan huurders.
  • Een belasting op het bezit van meerdere huurwoningen, om speculatie tegen te gaan.
  • Investeringen in sociale en betaalbare huurwoningen, met een focus op jongeren en alleenstaanden.
  • Transparantie en controle op huurcontracten en verhuurpraktijken.

De huurmarkt moet opnieuw in dienst staan van de mensen, niet van de winst. Wonen is een recht, geen luxe. Het is tijd voor verandering. Het is tijd voor rechtvaardigheid.


Huurprijzen stijgen trager... maar dalen? Vergeet het maar

De media brengt het alsof het goed nieuws is: “De stijging van huurprijzen vertraagt.”
Maar laten we eerlijk zijn:
➡️ Een trage stijging is nog steeds een stijging.
➡️ De gemiddelde huurprijs voor een appartement in Vlaanderen nadert de €900, in Brussel zit je al boven de €1.000.
➡️ Een rijhuis kost gemiddeld €1.014 per maand.
➡️ En het aanbod? Dat daalt. Steeds meer mensen vissen achter het net. [vrt.be]

📊 De huurmarkt is nog steeds onbetaalbaar voor velen.
📈 De vraag blijft stijgen, het aanbod krimpt.
💬 “Voor elk pand blijven tientallen kandidaat-huurders met lege handen achter.” - Zie huurbarometer

🛑 Trager stijgen is geen oplossing.
We hebben nood aan:

  • Echte prijsdalingen
  • Meer betaalbare huurwoningen
  • Strengere regulering van de huurmarkt